کلبه ی عشق مرد تنها

در كنج دلم عشق كسی خانه ندارد

كس جای در این منزل ویرانه ندارد

دل را به كف هر كه دهم باز پس آرد

كس تاب نگهداری دیوانه ندارد

چي بگم از کجا بگم دردمو با کيا بگم
بهتره که دم نزنم حرفي از عشقم نزنم
از عشقي که گم شد و رفت عاشق من گم شد و رفت
عشقي که بي فروغ نبود براي من دروغ نبود
بغض نشسته تو گلوم وقتي نشستي روبروم
من از خودم چرا بگم بايد از اون چشا بگم
خيره تو چشم مست تو دست ميدم به دست تو

دل از زمونه ميکنم حرف دلم رو ميزنم
چه حالتي داره چشات نرگس بيمار چشات
چشم تو خوابم ميکنه مست و خرابم ميکنه
وقتي نشستي روبه من از عاشقي بگو به من
بزار چشات دل ببره اينجوري باشه بهتره
چشات اگه پس نزنن چشماي سرسپردمو
ميشه فراموش کنم خاطره هاي مردمو

                           هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

                           خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد...

سالها از خود پرسیدم کیستم؟

آتشم شورم شرارم چیستم؟

دیدمش اکنون و دانستم کنون او به جز من من به جز او نیستم

 روزگار امــا وفــــــا با ما نداشت

 طاقـــت خوشختــی مـــا را نداشت

 پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

 بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

                             آخر این قصه هجران بود و بس

                             حسرت و رنج فراوان بود و بس

یــار ما را از جدایــی غـــم نبود

در غمش مجنون عاشق کم نبود

بر سر پیمـــان خــود محکم نبود

سهم من از عشق جز ماتم نبود

                           با من دیــــــوانه پیمــــان ساده بست

                          ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

 بـــی خبـر پیمــــــان یاری را گسست

 این خبــــــر نا گـــاه پشتم را شکست

 آن کبـــــــــــــوتر عـاقبت از بند رست

 رفت و با دلــــــــدار دیگــر عهد بست

                         با که گویم او که هم خون من است

                       خصم جــــان و تشنه خون من است

    می کشم دست از مسلمانی مسیحا میشوم

   آنقدر در کشتی عشقت نشینم تا سحر

    یا به عشقت می رسم یا غرق دریا می شوم